Αυτά τα γιγάντια σκουλήκια μπορούν εύκολα να μπερδευτούν με φίδια, αφού φτάνουν μέχρι τα 3 ή 4 μέτρα σε μήκος, με πάχος 3 εκατοστών.

Τα γιγάντια σκουλήκια Gippsland ζουν μόνο στις όχθες του ποταμού και κοντά στους λόφους του Νοτιοδυτικού Gippsland στην Αυστραλία και έχουν μέσο μήκος 1 μέτρο, αν και τα πιο μεγάλα φτάνουν τα 4 μέτρα.

Τα σκουλήκια αυτά, χρειάζονται πέντε χρόνια για να φτάσουν στην ενηλικίωση, ενώ κάνουν τα αυγά τους σε μεγάλα κουκούλια και μόλις αυτά εκκολαφθούν έχουν ήδη μήκος 20 εκατοστά.

Τα γιγάντια σκουλήκια Gippsland ζουν υπογείως σε βαθιά λαγούμια που είναι ενυδατωμένα με ειδικές εκκρίσεις και είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που αφήνουν την φωλιά τους. Οι συνθήκες υγρασίας είναι απαραίτητες γι’ αυτά, αφού χρειάζονται νερό για να αποκτήσουν το οξυγόνο.

Το τηγάνισμα αποτελεί μία από τις πιο διαδεδομένες μεθόδους μαγειρέματος σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στην χώρα μας χρησιμοποιείται για την παρασκευή αρκετών φαγητών της καθημερινής μαςδιατροφής. Σίγουρα, χωρίς να χρειαστεί να προβληματιστούμε πολύ, όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι το τηγάνισμα δεν είναι ο πλέον υγιεινός τρόπος για να παρασκευάσουμε κάποιο γεύμα μας. Μπορεί να κάνει το φαγητό μας πιο νόστιμο και πιο λαχταριστό, αλλά παράλληλα το «φορτώνει» με αρκετέςθερμίδες και λίπος. Ανάλογα με τον τρόπο που θα τηγανίσουμε το τρόφιμο και τη λιπαρή ουσία που θα επιλέξουμε, ποικίλλει η θερμιδική επιβάρυνση. Πόσο, λοιπόν, αυτές οι έξτρα θερμίδες και τα λιπαρά μπορούν μακροπρόθεσμα να επηρεάσουν τη ζυγαριά μας;

Δυστυχώς, οι μέχρι τώρα έρευνες που έχουν γίνει γύρω από το συγκεκριμένο θέμα δεν είναι πολλές. Παρ’ όλα αυτά οι υπάρχουσες μελέτες δείχνουν μια τάση η οποία όντως επιβεβαιώνει αυτό που πιστεύει ο περισσότερος κόσμος, ότι δηλαδή τα τηγανητά φαγητά συμβάλλουν στην αύξηση του βάρους.

Μεγάλη έρευνα που πραγματοποιήθηκε στην Ισπανία σε περισσότερους από 30.000 ανθρώπους, μελέτησε την συσχέτιση της κατανάλωσης τηγανητών με την ύπαρξη παχυσαρκίας. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι άτομα, των οποίων η διατροφή περιελάμβανε υψηλό ποσοστό τηγανητών φαγητών, της τάξης του 18-21% ημερησίως, είχαν συνολικά μεγαλύτερη κατανάλωση λιπαρών, καθώς και αυξημένη ημερήσια θερμιδική πρόσληψη. Παρατηρήθηκε επίσης ότι η εμφάνιση παχυσαρκίας και ιδιαίτερα της παχυσαρκίας κεντρικού τύπου, συνοδευόταν από αυξημένα ποσοστά κατανάλωσης τηγανητών. Ηπαχυσαρκία κεντρικού τύπου, η οποία αποτελεί την συσσώρευση λίπους στην περιοχή της κοιλιάς, ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την εμφάνιση του μεταβολικού συνδρόμου, το οποίο συνδέεται άμεσα με υπέρταση, δυσλιπιδαιμία και σακχαρώδη διαβήτη. Στα άτομα στα οποία η κατανάλωση τηγανητών δεν ήταν υψηλή, άλλα μέτρια ή χαμηλή, δεν παρατηρήθηκε συσχέτιση με αυξημένο βάρος.

Ένα θετικό αποτέλεσμα της έρευνας, ήταν ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των συμμετεχόντων δήλωσαν ότι χρησιμοποιούσαν ελαιόλαδο για το τηγάνισμα, το οποίο, όπως γνωρίζουμε, είναι πιο ανθεκτικό στην οξείδωση και γι’ αυτό αποτελεί την καλύτερη επιλογή. Παρ’ όλα αυτά, δεν φάνηκε διαφορά στην σχέση παχυσαρκίας-τηγανητών, ανάλογα με το έλαιο που χρησιμοποιούσαν.

Τα τηγανητά φαγητά όμως, δεν καταναλώνονται μόνο μέσω της μαγειρικής μας στο σπίτι. Συχνά, το τηγάνισμα είναι η επιλογή για πληθώρα γευμάτων στα εστιατόρια ή στα fast food.Τηγανητές πατάτες, τηγανητό κοτόπουλο ή ψάρι βρίσκουμε πολλές φορές στο πιάτο μας, όταν θα γευματίσουμε εκτός σπιτιού. Επιρρεπείς, ιδιαίτερα στην κατανάλωση τέτοιου είδους φαγητού, είναι τα παιδιά. Πόσα άλλωστε θα μπορούσαν να αντισταθούν σε ένα πιάτο γεμάτο τηγανητές πατάτες;

Ερευνητές του Harvard, που μελέτησαν την πρόσληψη τηγανητών φαγητών με την εμφάνιση παχυσαρκίας σε παιδιά και εφήβους μετά από ένα χρόνο παρακολούθησης, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά που είχαν αυξήσει την κατανάλωση τηγανητών(από 0-1φορές/εβδ. σε 4-7 φορές/ εβδ.) είχαν αύξηση στον δείκτη μάζας σώματός (ΔΜΣ) τους, σε σχέση με εκείνα που μείωσαν την κατανάλωση. Η μεγάλη πρόσληψη τηγανητών φαγητών βρέθηκε ότι συνοδευόταν παράλληλα με αυξημένη ενεργειακή πρόσληψη, μεγαλύτερες ποσότητες ζαχαρούχων αναψυκτικών και trans λιπαρών, καθώς και με μειωμένες ποσότητες κατανάλωσης γαλακτοκομικών προϊόντων, φρούτων και λαχανικών. Τα παιδιά τα οποία έκαναν μια μέτρια κατανάλωση τηγανητών (1-3 φορές/εβδ.) φάνηκε να μην υπάρχει σημαντική αλλαγή στον ΔΜΣ τους, είτε από την αύξηση, είτε από τη μείωσή της μετά από ένα χρόνο.

Μια ακόμα μελέτη προερχόμενη και πάλι από την Ισπανία, αξιολόγησε για 6 χρόνια τις ετήσιες αλλαγές στο βάρος ανδρών και γυναικών και το κατά πόσο αυτές σχετίζονταν με αυξημένη κατανάλωση τηγανητών. Τελικά βρέθηκε όντως ότι η αυξημένη πρόσληψη συνέβαλε στην αύξηση βάρους αλλά οι διαφορές ήταν μικρές. Η εμφάνιση παχυσαρκίας (ΔΜΣ>25) στην διάρκεια των 6 ετών ήταν πιο συχνή στους συμμετέχοντες που έτρωγαν τηγανητά φαγητά περισσότερο από 4 φορές/ εβδ. σε σχέση με αυτούς που έτρωγαν λιγότερο από 2 φορές/εβδ.

Ολοκληρώνοντας θα μπορούσαμε να πούμε ότι η αυξημένη κατανάλωση τηγανητών φαγητών φαίνεται να συνυπάρχει με την παχυσαρκία. Αυτό που δεν έχει γίνει ακόμα πλήρως κατανοητό από τους ερευνητές είναι το αν η μεγάλη πρόσληψη τηγανητών οδηγεί στην αύξηση του βάρους ή αν αποτελεί συνέπειά της. Αυτό πάντως που προέκυψε από όλες τις μελέτες, είναι ότι η αυξημένη κατανάλωση τέτοιων φαγητών συνοδευόταν πάντα με αυξημένη ενεργειακή πρόσληψη και μία γενικότερα πιο ανθυγιεινή διατροφή.

Τα κορεσμένα και τα trans λιπαρά, στα οποία είναι πλούσια τα τηγανητά, έχει βρεθεί ότι αυξάνουν τον κίνδυνο καρδιαγγειακών νοσημάτων. Επίσης τα τηγανισμένα τρόφιμα περιέχουν καρκινογόνες ουσίες οι οποίες είναι προϊόντα αποικοδόμησης των ελαιών. Αν δεν μπορούμε να αποκλείσουμε τα τηγανητά φαγητά από την διατροφή μας, καλό θα ήταν να βρίσκονται σε περιορισμένες ποσότητες και να επιλέγονται άλλοι τρόποι μαγειρέματος όπως το ψήσιμο και το βράσιμο για την πλειοψηφία των γευμάτων μας. Έτσι με αυτό τον τρόπο μπορούμε να έχουμε καλύτερο έλεγχο της ημερήσιας θερμιδικής μας πρόσληψης, κάτι που θα μας βοηθήσει στην διατήρηση ενός φυσιολογικού σωματικού βάρους, ενώ παράλληλα θα αποφύγουμε και τις επιβαρυντικές ουσίες για την υγεία μας.

Δεν θα ήταν ωραίο αν όλα μας τα προβλήματα εξαφανίζονταν με έναν μαγικό τρόπο, με ένα μικρό «ξόρκι» που μας έμαθαν οι γονείς μας; Δεν θα ήταν ωραίο απλώς να χωνόμασταν μέχρι το κεφάλι μέσα στα σκεπάσματα και μνημόνια, τρόικες, δάνεια και Μερκοζί να γίνονταν καπνός;

Δυστυχώς, τα ενήλικα μυαλά έχουν και τα αντίστοιχα, άλυτα προβλήματα. Γι΄αυτό αναπολούμε με νοσταλγία τις εποχές που τα προβλήματά μας ήταν αστεία –παρ’ ότι στα παιδικά μας μάτια φάνταζαν θεόρατα. Τις εποχές εκείνες που οι γονείς και οι παππούδες μας σκαρφίζονταν μικρά αθώα ψέματα για να μας κάνουν να φάμε όλο το φαγητό μας ή να δικαιολογήσουν τον πόνο μας όταν πέφταμε και ματώναμε τα γόνατά μας. Τις εποχές εκείνες που ακόμη πιστεύαμε.

Η συνέχεια σε αυτή τη φράση εξαρτάται από το πού μεγαλώσατε και από τα παραμύθια που με την σειρά τους είχαν ακούσει και οι δικοί σας γονείς όταν ήταν μικροί. Έτσι, πιθανότατα αν αφήνατε άθικτες τις μπάμιες ή τις φακές σας (τι μαρτύριο), θα σας έπαιρνε ο γύφτος, η αρκούδα, ο λύκος, ο γέρος, ο Καραδόντας(!) και άλλα τέρατα της ελληνικής φαντασίας. Η μοίρα επίσης όριζε ρητά πως αν αφήσεις την τελευταία σου μπουκιά αφενός αφήνεις την δύναμή σου και αφετέρου «θα σε παρατήσει ο γαμπρός/η νύφη».

Γι’ αυτό και μόλις έμπαινε ο Ιούνιος, μετρούσαμε με θρησκευτική ευλάβεια ένα-ένα τα κυπελλάκια «Καραμπόλα» που κλαίγαμε γκαρίζοντας μέχρι να αναγκάσουμε τους γονείς μας να μας πάρουν. Όπως μετρούσαμε και τα μπάνια στη θάλασσα. Ήταν προφανώς οι δύο μοναδικές περιπτώσεις που μας χρησίμευαν τα μαθηματικά.

Θα σε πάρει ο Μεσημεράς, σύμφωνα με τις εμπειρίες πολλών γνωστών μου που μου μετέδωσαν αυτή την λαμπρή παραλλαγή του τιμωρού άτακτων παιδιών που δεν υπακούν τους γονείς τους. Κι αν κάποια στιγμή έκανες την επανάστασή σου και έλεγες πως δεν σε νοιάζει, η μαμά ξεσκόνιζε τις υποκριτικές της ικανότητες και πήγαινε αποφασισμένη προς το τηλέφωνο, σχημάτιζε στο καντράν το 141 και έλεγε «τώρα θα δεις, τον παίρνω τηλέφωνο», όσο στην άκρη της άλλης γραμμής, η γνωστή κυρία έλεγε «στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι τρεις παρά δέκα και τριάντα δευτερόλεπτα».

Χμμ… Παρ’ ότι όσο περισσότερο το σκέφτομαι, τόσο πιο παράλογος μου φαίνεται ο συνειρμός, για έναν περίεργο λόγο, αυτή η παρηγοριά πάντα έπιανε. Έτσι, δεν πείραζε αν το γόνατο ήταν πάντα ματωμένο, τα χέρια γρατζουνισμένα και όλο το σώμα έπρεπε να καλυφθεί με μπεταντίν και κακάδια (sic). Σημασία είχε ότι μετά την πτώση ήσουν (μερικά δευτερόλεπτα) μεγαλύτερος.

Πόσο σοκαριστική θα πρέπει να ήταν για τον καθένα μας η στιγμή που η καθηγήτρια των γαλλικών ή οι πρώτες μας απόπειρες να κοιτάξουμε την συσκευασία πριν καταβροχθίσουμε το νόστιμο τυράκι, μας κατέρριψαν αυτόν τον μύθο; Πρόκειται για τυρί goddammit, γιατί να γελάει μια αγελάδα;

Η Μαρουλίτα της Φρουτοπίας για παράδειγμα. Τι πιο λογικό για το αθώο μυαλό ενός παιδιού να θεωρήσει πως μια κοπέλα με φύλλα μαρουλιού αντί για σώμα είναι υπαρκτό πρόσωπο, το οποίο θα απαντούσε στο γράμμα που της έστειλε. Αλλά πραγματικά, και πάλι, τι ωραία που θα ήταν να υπήρχαν πράγματι αυτά τα πρόσωπα. Η Μαρουλίτα, ο Ρούχλας, η Μελιά και όλες οι κούκλες με τις οποίες μεγαλώσαμε. Ίσως ο κόσμος μας να ήταν καλύτερος.

Δεν εξηγείται διαφορετικά η εμμονή των γιαγιάδων να μας νουθετούν να προσέχουμε και να αποφεύγουμε όποιον άγνωστο μάς πλησιάσει και μας προσφέρει καραμέλες. Εγώ πάντως, αν ήταν από τις αγαπημένες Baloo ή τις Ο’Mammy –κατά προτίμηση κόκκινες ή λευκές- δεν θα έλεγα όχι. Ίσως γι’ αυτό αργότερα στην εφηβεία, δεν φοβήθηκα ούτε την επόμενη τρομερή απειλή, να μου ρίξουν κάτι στην πορτοκαλάδα που θα παρήγγελνα στις «ντισκοτέκ».

Όλα τα παραμύθια είχανε happy end και ζούσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Πώς να φανταστούμε ότι τελικά υπάρχουν πραγματικά βάσανα που θα μας ταλαιπωρήσουν από την εφηβεία και μετά; Άλλωστε, ήταν τόση η αθωότητά μας, που δεν μπαίναμε καν στον κόπο να σκεφτούμε: Γιατί είναι χαρούμενο τέλος ο γάμος; Μόνο η Σταχτοπούτα φορούσε 38,5; Μήπως τα τρία γουρουνάκια, αφού σώθηκαν από τον λύκο και χαρήκαμε, έγιναν τα μπριζολάκια που μετά από λίγο φάγαμε στο οικογενειακό τσιμπούσι; Σε κάθε περίπτωση πάντως, η λογική μας δεν ήταν λανθασμένη. Είναι αυτή που θα έπρεπε να έχουμε και τώρα, για να μην σταματήσουμε να είμαστε αισιόδοξοι: Όλα θα πάνε καλά.

Οι δόσεις παιδικής αθωότητας δεν είναι ποτέ αρκετές, σε μια περίοδο που καθετί το οποίο μπορεί να μας κάνει να χαμογελάσουμε είναι καλοδεχούμενο. Ακολουθούν οι «παιδικές κοσμοθεωρίες» που μας συγκίνησαν περισσότερο:

- «Σαν παιδί, πίστευα ότι έχεις συγκεκριμένο αριθμό λέξεων που μπορείς να χρησιμοποιήσεις κατά την διάρκεια της ζωής σου, γι’ αυτό έπρεπε να προσέχω να μην μιλάω πολύ, αλλιώς θα γινόμουν μουγκός πριν γίνω 20 χρονών. Οι γονείς μου αναρωτιούνταν γιατί δεν μιλάω πολύ. Πόση ανακούφιση ένιωσα όταν κατάλαβα πως μπορώ να μιλάω όσο θέλω!»
- «Η μαμά μου έστηνε στον μεγάλο μας διάδρομο το πλαστικό σετ του bowling που είχαμε σαν παιχνίδι όταν έξω είχε καταιγίδα και όταν ακουγόταν μια βροντή, μας έλεγε ότι ένας άγγελος είχε κάνει strike. Χρόνια αργότερα έμαθα ότι το έκανε επειδή φοβόταν πολύ τις καταιγίδες.»
- «Όταν ήμουν μικρή φορούσα αυτές τις χνουδωτές πιτζάμες με την Miss Piggy και μια νύχτα που είχε κρύο και κουκουλώθηκε κάτω από την κουβέρτα, ο στατικός ηλεκτρισμός δημιούργησε μπλε σπινθήρες. Έτσι άρχισα να κλαίω γιατί πίστεψα πως είμαι ένα ρομπότ. Η μαμά μου γελούσε αλλά εγώ είχα τρομοκρατηθεί.»
- «Πίστευα ότι όταν βάζαμε ένα τραγούδι να ακούσουμε στο αυτοκίνητο, η μπάντα έπαιζε το τραγούδι πάνω στην οροφή του αυτοκινήτου.»
- «Όταν ήμουν μικρός, η μαμά μου μού έλεγε ότι αν συνέχιζα να τρώω τα νύχια μου, θα φυτρώσουν χέρια στο στομάχι μου. Μια μέρα τη ρώτησα αν η κοιλιά του παππού είναι τόσο μεγάλη για τον ίδιο λόγο.»
- «Όταν ήμουν μικρός νόμιζα πως όταν πεθαίνεις, η γλώσσα σου κρέμεται έξω σαν αυτή ενός σκυλιού. Οπότε, όταν παίζαμε με τον αδελφό μου «Καουμπόι και Ινδιάνοι» και μας «πυροβολούσαν», έπρεπε να πέσουμε κάτω με την γλώσσα να κρέμεται έξω, αλλά προς τα πάνω και όχι προς τα κάτω. Δεν ξέραμε ακόμη τι είναι η βαρύτητα.»
- «Μικρός, πίστευα ότι οι ηθοποιοί που πεθαίνουν σε μια ταινία, είναι πραγματικά νεκροί. Μια φορά όμως είδα μια άλλη ταινία, και είδα τον νεκρό ηθοποιό να παίζει έναν άλλο ρόλο.»
- «Ο πεντάχρονος ξαδερφός μου πίστευε ότι οι σκουπιδιάρηδες τους έκλεβαν τα σκουπίδια.»
- «Στο κατηχητικό μας έλεγαν ότι ο Θεός βλέπει τα πάντα. Γι’ αυτό, πάντα επέμενα η μαμά μου να κρατάει μια πετσέτα μπροστά μου όταν πήγαινα στην τουαλέτα, γιατί δεν ήθελα να με δει ο Θεός».

Πηγή: in2life.gr

Δεν θα ήταν ωραίο αν όλα μας τα προβλήματα εξαφανίζονταν με έναν μαγικό τρόπο, με ένα μικρό «ξόρκι» που μας έμαθαν οι γονείς μας; Δεν θα ήταν ωραίο απλώς να χωνόμασταν μέχρι το κεφάλι μέσα στα σκεπάσματα και μνημόνια, τρόικες, δάνεια και Μερκοζί να γίνονταν καπνός;

Δυστυχώς, τα ενήλικα μυαλά έχουν και τα αντίστοιχα, άλυτα προβλήματα. Γι΄αυτό αναπολούμε με νοσταλγία τις εποχές που τα προβλήματά μας ήταν αστεία –παρ’ ότι στα παιδικά μας μάτια φάνταζαν θεόρατα. Τις εποχές εκείνες που οι γονείς και οι παππούδες μας σκαρφίζονταν μικρά αθώα ψέματα για να μας κάνουν να φάμε όλο το φαγητό μας ή να δικαιολογήσουν τον πόνο μας όταν πέφταμε και ματώναμε τα γόνατά μας. Τις εποχές εκείνες που ακόμη πιστεύαμε.

Η συνέχεια σε αυτή τη φράση εξαρτάται από το πού μεγαλώσατε και από τα παραμύθια που με την σειρά τους είχαν ακούσει και οι δικοί σας γονείς όταν ήταν μικροί. Έτσι, πιθανότατα αν αφήνατε άθικτες τις μπάμιες ή τις φακές σας (τι μαρτύριο), θα σας έπαιρνε ο γύφτος, η αρκούδα, ο λύκος, ο γέρος, ο Καραδόντας(!) και άλλα τέρατα της ελληνικής φαντασίας. Η μοίρα επίσης όριζε ρητά πως αν αφήσεις την τελευταία σου μπουκιά αφενός αφήνεις την δύναμή σου και αφετέρου «θα σε παρατήσει ο γαμπρός/η νύφη».

Γι’ αυτό και μόλις έμπαινε ο Ιούνιος, μετρούσαμε με θρησκευτική ευλάβεια ένα-ένα τα κυπελλάκια «Καραμπόλα» που κλαίγαμε γκαρίζοντας μέχρι να αναγκάσουμε τους γονείς μας να μας πάρουν. Όπως μετρούσαμε και τα μπάνια στη θάλασσα. Ήταν προφανώς οι δύο μοναδικές περιπτώσεις που μας χρησίμευαν τα μαθηματικά.

Θα σε πάρει ο Μεσημεράς, σύμφωνα με τις εμπειρίες πολλών γνωστών μου που μου μετέδωσαν αυτή την λαμπρή παραλλαγή του τιμωρού άτακτων παιδιών που δεν υπακούν τους γονείς τους. Κι αν κάποια στιγμή έκανες την επανάστασή σου και έλεγες πως δεν σε νοιάζει, η μαμά ξεσκόνιζε τις υποκριτικές της ικανότητες και πήγαινε αποφασισμένη προς το τηλέφωνο, σχημάτιζε στο καντράν το 141 και έλεγε «τώρα θα δεις, τον παίρνω τηλέφωνο», όσο στην άκρη της άλλης γραμμής, η γνωστή κυρία έλεγε «στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι τρεις παρά δέκα και τριάντα δευτερόλεπτα».

Χμμ… Παρ’ ότι όσο περισσότερο το σκέφτομαι, τόσο πιο παράλογος μου φαίνεται ο συνειρμός, για έναν περίεργο λόγο, αυτή η παρηγοριά πάντα έπιανε. Έτσι, δεν πείραζε αν το γόνατο ήταν πάντα ματωμένο, τα χέρια γρατζουνισμένα και όλο το σώμα έπρεπε να καλυφθεί με μπεταντίν και κακάδια (sic). Σημασία είχε ότι μετά την πτώση ήσουν (μερικά δευτερόλεπτα) μεγαλύτερος.

Πόσο σοκαριστική θα πρέπει να ήταν για τον καθένα μας η στιγμή που η καθηγήτρια των γαλλικών ή οι πρώτες μας απόπειρες να κοιτάξουμε την συσκευασία πριν καταβροχθίσουμε το νόστιμο τυράκι, μας κατέρριψαν αυτόν τον μύθο; Πρόκειται για τυρί goddammit, γιατί να γελάει μια αγελάδα;

Η Μαρουλίτα της Φρουτοπίας για παράδειγμα. Τι πιο λογικό για το αθώο μυαλό ενός παιδιού να θεωρήσει πως μια κοπέλα με φύλλα μαρουλιού αντί για σώμα είναι υπαρκτό πρόσωπο, το οποίο θα απαντούσε στο γράμμα που της έστειλε. Αλλά πραγματικά, και πάλι, τι ωραία που θα ήταν να υπήρχαν πράγματι αυτά τα πρόσωπα. Η Μαρουλίτα, ο Ρούχλας, η Μελιά και όλες οι κούκλες με τις οποίες μεγαλώσαμε. Ίσως ο κόσμος μας να ήταν καλύτερος.

Δεν εξηγείται διαφορετικά η εμμονή των γιαγιάδων να μας νουθετούν να προσέχουμε και να αποφεύγουμε όποιον άγνωστο μάς πλησιάσει και μας προσφέρει καραμέλες. Εγώ πάντως, αν ήταν από τις αγαπημένες Baloo ή τις Ο’Mammy –κατά προτίμηση κόκκινες ή λευκές- δεν θα έλεγα όχι. Ίσως γι’ αυτό αργότερα στην εφηβεία, δεν φοβήθηκα ούτε την επόμενη τρομερή απειλή, να μου ρίξουν κάτι στην πορτοκαλάδα που θα παρήγγελνα στις «ντισκοτέκ».

Όλα τα παραμύθια είχανε happy end και ζούσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Πώς να φανταστούμε ότι τελικά υπάρχουν πραγματικά βάσανα που θα μας ταλαιπωρήσουν από την εφηβεία και μετά; Άλλωστε, ήταν τόση η αθωότητά μας, που δεν μπαίναμε καν στον κόπο να σκεφτούμε: Γιατί είναι χαρούμενο τέλος ο γάμος; Μόνο η Σταχτοπούτα φορούσε 38,5; Μήπως τα τρία γουρουνάκια, αφού σώθηκαν από τον λύκο και χαρήκαμε, έγιναν τα μπριζολάκια που μετά από λίγο φάγαμε στο οικογενειακό τσιμπούσι; Σε κάθε περίπτωση πάντως, η λογική μας δεν ήταν λανθασμένη. Είναι αυτή που θα έπρεπε να έχουμε και τώρα, για να μην σταματήσουμε να είμαστε αισιόδοξοι: Όλα θα πάνε καλά.

Οι δόσεις παιδικής αθωότητας δεν είναι ποτέ αρκετές, σε μια περίοδο που καθετί το οποίο μπορεί να μας κάνει να χαμογελάσουμε είναι καλοδεχούμενο. Ακολουθούν οι «παιδικές κοσμοθεωρίες» που μας συγκίνησαν περισσότερο:

- «Σαν παιδί, πίστευα ότι έχεις συγκεκριμένο αριθμό λέξεων που μπορείς να χρησιμοποιήσεις κατά την διάρκεια της ζωής σου, γι’ αυτό έπρεπε να προσέχω να μην μιλάω πολύ, αλλιώς θα γινόμουν μουγκός πριν γίνω 20 χρονών. Οι γονείς μου αναρωτιούνταν γιατί δεν μιλάω πολύ. Πόση ανακούφιση ένιωσα όταν κατάλαβα πως μπορώ να μιλάω όσο θέλω!»
- «Η μαμά μου έστηνε στον μεγάλο μας διάδρομο το πλαστικό σετ του bowling που είχαμε σαν παιχνίδι όταν έξω είχε καταιγίδα και όταν ακουγόταν μια βροντή, μας έλεγε ότι ένας άγγελος είχε κάνει strike. Χρόνια αργότερα έμαθα ότι το έκανε επειδή φοβόταν πολύ τις καταιγίδες.»
- «Όταν ήμουν μικρή φορούσα αυτές τις χνουδωτές πιτζάμες με την Miss Piggy και μια νύχτα που είχε κρύο και κουκουλώθηκε κάτω από την κουβέρτα, ο στατικός ηλεκτρισμός δημιούργησε μπλε σπινθήρες. Έτσι άρχισα να κλαίω γιατί πίστεψα πως είμαι ένα ρομπότ. Η μαμά μου γελούσε αλλά εγώ είχα τρομοκρατηθεί.»
- «Πίστευα ότι όταν βάζαμε ένα τραγούδι να ακούσουμε στο αυτοκίνητο, η μπάντα έπαιζε το τραγούδι πάνω στην οροφή του αυτοκινήτου.»
- «Όταν ήμουν μικρός, η μαμά μου μού έλεγε ότι αν συνέχιζα να τρώω τα νύχια μου, θα φυτρώσουν χέρια στο στομάχι μου. Μια μέρα τη ρώτησα αν η κοιλιά του παππού είναι τόσο μεγάλη για τον ίδιο λόγο.»
- «Όταν ήμουν μικρός νόμιζα πως όταν πεθαίνεις, η γλώσσα σου κρέμεται έξω σαν αυτή ενός σκυλιού. Οπότε, όταν παίζαμε με τον αδελφό μου «Καουμπόι και Ινδιάνοι» και μας «πυροβολούσαν», έπρεπε να πέσουμε κάτω με την γλώσσα να κρέμεται έξω, αλλά προς τα πάνω και όχι προς τα κάτω. Δεν ξέραμε ακόμη τι είναι η βαρύτητα.»
- «Μικρός, πίστευα ότι οι ηθοποιοί που πεθαίνουν σε μια ταινία, είναι πραγματικά νεκροί. Μια φορά όμως είδα μια άλλη ταινία, και είδα τον νεκρό ηθοποιό να παίζει έναν άλλο ρόλο.»
- «Ο πεντάχρονος ξαδερφός μου πίστευε ότι οι σκουπιδιάρηδες τους έκλεβαν τα σκουπίδια.»
- «Στο κατηχητικό μας έλεγαν ότι ο Θεός βλέπει τα πάντα. Γι’ αυτό, πάντα επέμενα η μαμά μου να κρατάει μια πετσέτα μπροστά μου όταν πήγαινα στην τουαλέτα, γιατί δεν ήθελα να με δει ο Θεός».

Πηγή: in2life.gr

Είδα τον γείτονα έξω με κοντομάνικο και απόρησα…………………μετά κατάλαβα ότι οι μ@λακες είναι παντός καιρού…

Αγαπητά παγόβουνα,
έμαθα για το φαινόμενο του θερμοκηπίου…
Καλά να πάθετε ρε διαβολεμένα….

με εκτίμηση ο Τιτανικός…!!!

Εγώ σ’ αγαπούσα ……..
.
.
.
.
Εσύ μ’ αγαπούτσες μπλε! !!!!

Το καλύτερο ξύπνημα είναι……να ΣΕΞυπνάνε.. 

Να σας πω τι ψάχνω;;;
Ψάχνω να βρω κάποιον που θα μπει στην ζωή μου κατά λάθος….αλλά μετά θα παραμείνει εκεί επίτηδες!

Kάποτε πηγαίναμε super market με 100 δρχ. και πέρναμε 1 coca-cola, 1 κρουασάν, 3 μολύβια, 2 στυλούς, 3 γόμες….

TΩPA PE ΓAMΩTO BAΛANE KAMEPEΣ..!!

5,10,15,20,25,30,35,40,45,50,55,60,65,70,75,80,85,90,95,100 ευρώ.
Φτουυυυυυυυ! Δεν βγαίνω..

Αφού οι γυναίκες ισχυρίζονται ότι όλοι οι άντρες είναι ίδιοι, γιατί ανησυχούν τόσο πολύ για το αν τελικά θα διαλέξουν τον σωστό?

Άμα επιχειρήσετε σεξ σήμερα,υπολογίστε κ ενα 20λεπτο για το γδύσιμο

Το sex είναι σαν την μπιρίμπα. Αν δεν έχεις καλό ταίρι πρέπει να έχεις καλό χέρι.

Η γυναίκα είναι σαν την επιταγή..
αν την αφήσεις ακάλυπτη….
στη σφραγίζει άλλος…!

Ο Μαύρος Ήλιος

Διαβάστε περισσότερα http://ektiesthisi.blogspot.com/#ixzz1mrenJIHf